Thottal Thodarum

May 22, 2020

லாக்டவுன் கதைகள்-8- எனக்காக இது கூட பண்ண மாட்டியா?”


”நாம பார்த்துட்டு சரியா நாப்பத்தி ஏழு நாள் ஆயிருச்சு பேபி” என்ற பார்கவியின் குரலில் ஏக்கம் இருந்தது.
“என்ன பண்றது கண்ணம்மா?. லாக்டவுன் அனென்ஸ் பண்ண அன்னக்கு கடைசியா பார்த்தது. பட் நாம தினமும் ராத்திரி வீடியோ கால்ல பார்த்துட்டுத்தானே இருக்கோம்? கண்ணம்மா?” என்றான் வினோத்.
“கட் தட் கண்ணம்மா.. பிராணநாதா மாதிரி ஓல்ட் ஸ்டைல்ல. நான் எத்தனை செல்லமா பேபின்னு கூப்பிடுறேன். வீடியோல பார்த்தா போதுமா? அவ்வளவுதானாடா உன் லவ்வெல்லாம்”
வினோத்துக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்றே புரியவில்லை. பார்க்கவியை பற்றியும் பெரிதாய் புரிந்து கொள்ள டைமும் இல்லை. பார்கவியை முதன்முதலாய் இன்ஸ்டாவில் தான் பார்த்தான். சி்கப்பு நிற த்ரீ போர்த்தும், அதற்கேற்றார்ப் போல ஒரு டாப்ஸும் போட்டு உதட்டுச் சாயம் மட்டுமே பளீரென்று தெரிகிறார்ப் போல ஏதோ ஒரு ஆஃப்பில் சரி செய்து போட்டிருந்தாள்.
“இவ எப்படி இருக்கா?” என்று காட்டி கேட்டாள் பக்கத்து டேபிள் சுமதி. அவளுடய இன்ஸ்டா தோழியாம்.
நிச்சயம் நன்றாக இருக்கிறாள் என்று சொன்னாள் விரும்புவாள் என்று தோன்றவில்லை. “இன்வைட்டிங்” என்று சொன்னான்.
“அப்படின்னா?”
“அப்படின்னா.. ம்ம்ம் செக்ஸியா வா.. வானு கூப்பிடற மாதிரி இருக்கு” என்று சிரித்தான் விநோத். அவள் முகத்தில் பெரும் சந்தோஷம். உடனடியாய் அவளுடய சேட் பாக்ஸினுள் சென்று “ப்ளீஸ் டெலிட் திஸ்” என்று மெசேஜ் தட்டினாள்.
அடுத்த நொடி போன் வந்தது. “400 + லைக். வொய் ஷுட் ஐ?”
“ம்ம்.. என் ப்ரென்ட்ஸ் எல்லாம் உன்னை ஐயிட்டங்கிறாங்க?” என்று சிரித்தாள்.
அதைக் கேட்ட வினோத் பதறிப் போய் “ஹே.. நான் எப்ப அப்படி சொன்னேன்?’ என்று அவளிடம் கிசுகிசுத்தேன்.
”எவனாவது ஸ்நஃப் பார்ட்டியாய் இருக்கப் போறான் பார்த்து”
“டேய் நீ ஸ்நஃப் பார்ட்டியாம்” என்று விநோத்தை சீண்டினாள் சுமதி.
”யாரு நானா? நீ போனைக் குடு” என்று அவளின் போனை பிடுங்கி “அல்லோ.. நான் ஸ்நஃப் பார்ட்டி எல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை. அபார்ட் ஃப்ரம் தட். நான் உங்களை அயிட்டம்னு எல்லாம் சொல்லலை. இன்வைட்டிங்குனு சொன்னேன். அதுக்கு செக்ஸினு கூட அர்த்தம் உண்டு. உன் தோழிக்கு காண்டாயிருச்சுப் போல அதான் இப்படி நான் சொன்னேன்னு சொல்லி, அவ மனசுல இருக்குறத சொல்லுறா. டோண்ட் பிலீவ் ஹர்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே போனை விநோத்திடமிருந்து பிடுங்கி, அதை கட் செய்து. அவன் முதுகில் ஓங்கி குத்தினாள் சுமதி.
“நீ விட வேண்டிய ஜொள்ளை மட்டும் விட்டுக்க வேண்டியதுதானே? எதுக்கு என்னைக் கோத்து விடுற?” என்று மீண்டும் அடிக்க வர, ”டே..கேண்டீன்ல போய் அடிச்சிக்கங்கடா.. டீம் லீடர் கண்ணுல இது சண்டையா தெரியாது.” என்றான் சாம். அவன் சொன்னது உணர்ந்து இருவரும் தம் தம் வேளைகளில் மூழ்க, ஆரம்பிக்க, சட்டென சுமதியைப் பார்த்து திரும்பி “அவ நம்பர் கொடேன்” என்றான் விநோத். சுமதிக்கு சிரிப்பு வந்தது. “என்னடா லவ்வா?” என்றாள்.
“ச்சீ.. சும்மா கடலை போடலாம்னுதான்” என்றான் விநோத்.
“என்ன எழவோ பண்ணிக்க பின்னாடி அவன் என்னை நொட்டிட்டு போயிட்டானு பஞ்சாயத்த மட்டும் என்கிட்ட கூட்டிட்டு வராத”
“எத்தனை பஞ்சாயத்து உன்கிட்ட வந்திருக்கு?”
“நீ அதுக்கு சரிப்பட்டு வர மாட்டேனு எனக்கு தெரியும்.. இருந்தாலும் நீயா நம்பர் கேக்குறே அதான்”என்று சொல்லியபடியே நம்பரை வாட்ஸப் செய்து “அனுப்பிட்டேன்”என்றாள்.
விநோத்துக்கு உடனே அவளிடம் பேச விருப்பமில்லை. இதுவரை இப்படி அவதியாய் உடனடியாய் நம்பர் கேட்டதேயில்லை. சுமதி சொல்லுகிறபடி அதுக்கு வேலைக்கு ஆவேனா என்கிற சந்தேகம் அவனுள் இருக்கத்தான் செய்தது. இன்ஸ்டாவில் அவளின் ஐடியை பாலோ செய்ய ஆரம்பித்தான். திரும்பத் திரும்ப அவளின் புகைப்படத்தை பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான். கோரல் ட்ராவில் வரைந்தது போல ப்ரோபைலில் மூக்கு வளைந்து நெளிந்து இருந்ததைத் தவிர குறையொன்றுமில்லை என்றே தோன்றியது. பெரும்பாலும் பேட் வைத்த உள்ளாடை அணிகிறாள் என்பது அவளின் மிட் ஷாட் படங்கள் புரிய வைத்தது. அத்தனை கச்சிதம். மெல்ல அவளின் அத்தனை இன்ஸ்டா போஸ்டையும் பார்த்து ஒவ்வொன்றுக்கும் லைக் போட்டபடி வந்தான். ”கொஞ்சம் மிச்சம் வையுடா உன் ஜொள்ளை” என்று ஒரு மெசேஜ் வந்தது.
“தேங்க்ஸ்” என்று பதிலளித்து ஆர்ட்டின் விட்டான்.
“அய்யோ நீ ரொம்ப ஸ்பீட். ஐயம் கோயிங்” என்று போய்விட்டாள்.
அதன் பிறகு அவளின் ஒவ்வொரு போஸ்டுக்கு ஒரு லைக், பர்சனலாய் ஒரு கமெண்டு என நாட்கள் ஓட, விநோத் அதிகம் பாராட்டும் படங்கள் நிறைய லைக் வாங்க ஆரம்பித்தது குறித்து ஒரு நாள் மகிழ்ந்தாள்.
“என் ரசனை. என் சாய்ஸ் எல்லாருக்கும் பிடிக்கும். ஆனா எனக்குத்தான் கொஞ்சம் பயமாவும் வருத்தமாவும் இருக்கு”
“என்ன பயம்?” என்றாள் புரியாமல்
“உன் போஸ்ட மட்டும் எல்லாரும் லைக் பண்ணா ஓக்கே. .உன்னையும் சேர்த்து லைக் பண்ண ஆரம்பிச்சா. நான் எங்க போவேன்?” என்றான்.
அவளிடமிருந்து பதிலே இல்லை.  பிங் செய்து பார்த்து ஓய்ந்து. அவசரப்பட்டுவிட்டோமோ என்று கூட கவலை வந்துவிட்டது.  அதற்கடுத்த வாரங்களுக்கு அவளிடமிருந்து எந்தவிதமான ரியாக்‌ஷனும் வராததால் சுமதியை தூதுவிட முடிவு செய்து அவளிடம் கேட்டான். 
”எல்லாம் உன்னால வந்ததுனு என்னை திட்டுறா? அப்படி என்னடா சொன்னே? டூ பொஸஸிவ்னு எல்லாம் சொல்லுறா?  நல்ல வேளை முதல்லயே தெரிஞ்சுச்சுனு வேற சொல்லிட்டிருக்கா”
“இவளுங்களுக்கு எல்லாம் கூட்டிட்டு போய் நொட்டிட்டு போறவன் தான் நல்லவன்” என்று கோபமாய் சொல்லிவிட்டு விநோத் வெளியேறினான்.
தம்மடித்துக் கொண்டே டீக்கடையிலிருந்து அவளின் நம்பருக்கு போன் அடித்தான். அவள் கட் செய்து கொண்டேயிருக்க, “ஐ வாண்டு டூ மீட் யூ. ப்ளீஸ்” என்று மெசேஜ் செய்தான்.
”போரம் மாலுக்கு வா ஆறு மணிக்கு’ என்று அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது.
ஐந்து மணிக்கே போய்விட்டான். மால் கிட்டத்தட்ட காலியாக இருந்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். உலகெங்கும் கொரானா கொரோனா என்று புலம்ப ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.  சாதாரண நாட்களில் விநோத்துக்கு மிகவும் பிடித்த பழக்கம் மால்களில் சும்மா அமர்ந்து கொண்டு சைட் அடிப்பது. ஒவ்வொருத்தியும் ஒவ்வொரு விதமாய் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டும், கவனத்தை ஈர்க்க பல விதமான வேளைகளையும் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். அதை கவனிக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தால், கவனிப்பவனின் தராதரம் பார்த்து ரியாக்‌ஷன் வரும். விநோத் பெரும்பாலும் அவர்களின் ரியாக்‌ஷனுக்கு காத்திருந்ததில்லை. இன்று கூட்டம் வேறு இல்லையாததால் யாரையும் கவனிக்கும் நிலையில் கூட மனதில்லை. பார்க்கவியை பார்க்கப் போகிறோம். அவள் என்ன ரியாக்ட் செய்யப் போகிறாள் என்கிற யோசனையே ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
ஏழு மணி வாக்கில் தான் வந்தாள். போட்டோவில் பார்த்ததை விட குட்டியாய் இருந்தாள். அதே பேட் வைத்த உள்ளாடையால் அபரிமிதமாய் தெரிந்தாள். குறிப்பாய் சிகப்பு லிப்ஸ்டிக் போட்டிருந்தாள். விநோத்துக்கு அவளை பார்த்ததும் பெரிய எக்ஸைட்மெண்டெல்லாம் ஏற்படவே இல்லை. இருந்தாலும் முகமெல்லாம் சிரித்து “ஹாய்” என்றான்.
அவளும் “ஹாய். சாரி. ரொம்ப லேட்டாயிருச்சா?’ என்று கேட்டாள்.
“பரவாயில்லை” என்று இரண்டு மணி நேரம் காத்திருந்ததை குறிப்பிடாமல்.
“என்ன சாப்பிடற?” என்று பார்மலாய் ஆரம்பிக்க, “எனக்கு ஒரு ப்ரவுனி. சிக்கன் பர்கர்” என்றாள்.
இரண்டும் என்ன காம்பினேஷன் என்று விநோத்துக்கு புரியவில்லை.
“ஸ்வீட் காரம் மாதிரியோ?” என்று கேட்டான்.
“ஏன் உனக்கு பிடிக்காதா?”
“நோ.. எனக்கு ஸ்வீட் பிடிக்காது”
“படம் போலாமா?’
“மொத நாளே இருட்டுலயா? ஸோ ஃபாஸ்ட்”என்றாள்
“அய்யோ.. ஐயம் வெரி டீசண்ட்”
“அஹா.. டீசண்டாம் சரி எதுக்கு மீட் பண்ணனும்னு சொன்னே?”
“ஒண்ணுமில்லை. நான் பேசினது பிடிக்கலைனு தெரிஞ்சுச்சு. அதான் சாரி கேட்கலாம்னு”
“நீ ஏன் அவ்வளவு பொசசிவ்வா பீல் பண்ணறே? எனக்கு பொசசிவ்வா பீல் பண்ற பசங்களப் பார்த்தாலே பயம்”
“பொசசிவ்வா ஃபீல் பண்ணா என்ன தப்பு?”
பார்கவி அவனை கண்கள் விரிய பார்த்தாள். அவளின் கண்களின் விரிப்பை பார்த்து என்ன ஃபீல் செய்கிறாள் என்று புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கும் முன் அவளின் கண்கள் விரிந்தது அவனுக்கு பின்னால் வந்த ப்ரவுனிக்கு என்று தெரிந்து சட்டென வடிந்தான். பார்கவி பரபரப்பாய் டேபிளின் மேல் இருந்த ப்ரவுனியை மிக ஆசையாய் ஸ்பூனை வைத்து வெட்டி, ஆவலாய் சாப்பிட, அவளின் உதட்டின் ஓரம், சின்னத்துகளாய் ப்ரவுனி ஒட்டிக் கொள்ள, அதை அவள் உணர்ந்து தன் நாவால் உதட்டின் மீது ஓட்டி, அடுத்த துண்டு ப்ரவுனியோடு சாப்பிடும் அழகை வாய் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை கவனித்து “என்ன தப்பா? ஹூ ஆர் யூ?’
“ஐ லவ் யூ” என்றான் விநோத்
“ஆஹ்..?”
”நான் உன்னை லவ் பண்ணுறேன்”
“யூ ஆர் ப்ரோபோஸிங் மீ”
“யெஸ்”
ஒரு கையில் ப்ரவுனியுடன் யோசித்தாள்.
“என்ன யோசிக்கிறே? டோண்ட் சே நான் அப்படியெல்லாம் உன்னை நினைக்கலை அண்ட் க்ராப். ஐ நோ. நான் என்ன அர்த்ததுல சொன்னேனு உனக்கும் தெரியும். நீ ஏன் இப்ப இங்க வந்தேனும் தெரியும். எத்தனை விசாரிச்சிருக்கேனும் தெரியும். ஐ லவ் யூ”
“இடியட் சுமதி” என்று வெட்கமாய் சிரித்தாள்.
விநோத் அவளின் எதிர் டேபிளிலிருந்து பக்கத்து டேபிளுக்கு போய் அவளின் அருகில் போய் உட்கார்ந்து அணைத்துக் கொண்டான். பார்கவி தடுக்கவில்லை. அவளின் ப்ரவுனியை ஒரு விள்ளல் எடுத்து அவனுக்கு ஊட்ட எடுத்தாள். விநோத் ஸ்வீட் பிடிக்காது என்பதை சொல்லாமல் முகத்தை பின்னுக்கு இழுத்துக் கொள்ள, “எனக்காக சாப்பிட மாட்டியா?” என்று கெஞ்சலாய் கேட்க, விநோத் வாயை திறந்து சாப்பிட்டான். அப்படியே ஒரு செல்பி எடுத்துக் கொண்டு, பார்கவி ’ஸ்வீட் பாய்’ என்று அவனின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, “சரி டைமாயிருச்சு. வீட்டுக்கு போகணும். நாளைக்கு இதே நேரம் சரியா சிக்ஸுக்கு என்னை வந்து பிக்கப் பண்ணிரு. ஆபீஸுல” என்று சொல்லி, “வா கிளம்பலாம்:” என்று அவன் கை பிடித்து லிப்டில் போகாமல் நடந்தே ஒவ்வொரு ப்ளோராய் இறங்கி பைக் பார்க்கிங்கில் அவனுடன் வண்டியில் ஏறி அவளின் வீட்டருகில் ட்ராப் செய்யச் சொன்னதை கேட்டு விநோத் ஆச்சர்யப்பட்டான். ஏரியா பசங்கள் எல்லாம் பார்கவி இவனுடன் வருவதை வன்மத்துடன் பார்க்கிறார்கள் என்பது விநோத்தின் முதுகில் தெரிந்தது. கிளம்பும் போது சி யூ என்று கை காட்டி போனாள். ஒரே மாதிரி ரெண்டு வீடு  இருக்க அதில் எதனுள் போனாள் என்று கவனிக்க முடியவில்லை.
வீட்டிற்கு போய் ட்ரஸ் கழட்டிப் போட்டு சாப்பிட  உட்காரும் போதுதான் டிவியில் நாளை முதல் லாக்டவுன் என்று மோடி அங்கிள் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, “அம்மா லாக்டவுன்னா என்னாமா?” என்றான்.
“வெளிய வாசல்ல போவக்கூடாது கண்ணு. கொரானா புடுச்சிக்குதாம். ஒரு நடை அப்பாவை கூட்டிட்டுப் போய் ஒரு வாரத்துக்கு காய்கறி, சாமானெல்லாம் வாங்கிட்டு வந்திரு” என்றாள். விநோத்துக்கு அவளின் பேச்சு கேட்கவே இல்லை என்னாது வெளிய வாசல்ல போவக்கூடாதா? . இடி விழுந்தது என்பதெல்லாம் எறும்புக்கடிக்கு சமம்.  அவசர அவசரமாய் வாட்சப்பில் பார்க்கவிக்கு “கண்ணம்மா என்னா இது ஒரே நாள்ல நம்மளை பிரிச்சிட்டாங்க” என்று மெசேஜ் அனுப்பினான்.
அவள் புரியாமல் விழிக்கும் ஈமோஜியை அனுப்ப, “டிவி பார்” என்று அனுப்பினான்.  சிறிது நேரம் கழித்து அவள் கண்களில் சோகமாய் இருக்கும் ஈமோஜியை நான்கைந்து அனுப்பினாள். வீட்டுக்கு போன பின் பேச மாட்டாள் போல. “ஓகே நாளைக்கு பேசுறேன்” என்று மெசேஜ் அனுப்பினாள். கொஞ்சம் கூட ஃபீல் பண்ண மாட்டேன்குறாளே? என்று விநோத் ஆதங்கப்பட்டான். ஒரு வேளை சும்மா சுத்துவதற்கு நம்மளை பயன்படுத்திவிட்டு கழட்டி விட்டுவிடுவாளோ? என்று கூட ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. அடுத்த விநாடியே பார்கவியின் ஈர கன்னத்து முத்தம் நியாபகம் வந்து சேசே அப்படியெல்லாம் இருக்காது என்று தலையாட்டிக் கொண்டான்.
“என்னா கண்ணு கிளம்பிப் போய் வாங்கியாறியா?” என்று கையில் பை கொடுக்க, “என்ன? “என்பது போல விழிக்க, “காய்கறி சாமானெல்லாம் வாங்குறியான்னு கேட்டதுக்கு தலையாட்டுன இல்லை?. அப்புறம் என்னா விழிச்சினு இருக்குறே? கிளம்புடா.. என்னாங்க” என்று அப்பாவை கூப்பிட, அவர் சட்டைப் போட்டு தயாராய் “வாடா” என்று அழைத்தார்.
அடுத்தடுத்த நாட்களில் விநோத் பார்கவி காதல் தீயாய் வளர்ந்தது. ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க முடியாமல் போனில் டிஸ்ப்ளேயில் பசலை படர்ந்துவிட்டது என்று கூட சொல்லலாம். தினம் ஒரு சேலஞ்ச். ராத்திரி அவள் சிநேகிதிகளோடு ஆன்லைன் லூடோ, மதியமெல்லாம் ஒர்க் பரம் ஹோம் என்று ரூமை சாத்திக் கொண்டு வீடியோ காலில்  கடலை கடலையைத் தவிர வேறில்லை என்று பிசியாய் இருந்தார்கள்.  அடுத்தடுத்த நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவது ஒரு சாகசத்தை செய்யச் சொல்லி கேட்க ஆரம்பித்தாள். டிக்டாக்கில் ஒரு சைனாப் பெண் ஒரு நிமிட நேரத்தில் நான்கைந்து முட்டை, ஒரு தட்டு நூடுல்சை சாப்பிடுவதை பார்வர்ட் செய்து இதைப் போல நீயும் சாப்பிட முடியுமா? என்று கேட்க, எனக்கு நூடுல்ஸ் பிடிக்காது கண்ணம்மா? என்றதற்கு “எனக்காக இதைக்கூட செய்ய மாட்டியா? நானே வீட்டுல போர் அடிச்சிட்டு உட்கார்ந்திருக்கேன்” என்று சோகமாய் முகத்தை வைத்துக் கொள்ள, அம்மாவிடம் ”மதிய லஞ்சுக்கு நூடுல்ஸ் பண்ணிரு. நீயும் எத்தனை நாள் தான் சமையல் ரூமிலேயே கஷ்டப்படுவ?”  என்று சொன்னதைக் கேட்டு, அம்மா கொரோனாவை நேரில் பார்த்த அதிர்ச்சியை காட்டினாள்.
இப்படி நாளொரு அப்டேட்டுடன் கொரானா இவர்களின் காதலை வளர்க்க, “அவ்வளவுதானா உன் லவ்வெல்லாம்?” என்று கெஞ்சலாய் கேட்கும்  பார்கவியை பார்க்க அழகாய் இருந்தாள்.  “வேறென்ன பண்ணணும் புஜ்ஜிக்குட்டி?”
‘ஐ இது நல்லாருக்கு. நீ ஏன் என்னைப் பார்க்க என் வீட்டுக்கு வரக்கூடாது?”
“பேபி லாக்டவுன் பேபி.”
“நம்ம லவ்வுக்கு யார் பேபி லாக்டவுன் போடுறது?”
“கேக்க நல்லாத்தான் இருக்கு. ஏரியாவுட்டு ஏரியா தாண்ட முடியாது பேபி”
“எனக்காக இதுக்கூட பண்ண மாட்டியா?” என்கிற பார்கவியின் அஸ்திரம் விட்டாள்.
“சரி காலையில வர்றேன்”
“அய்யோ.. காலையிலயா என் வீட்டுல ஆள் எல்லாரும் இருப்பாங்க. நைட்டு வா. மொட்டை மாடியில தனியா இருப்பேன். பின் பக்க கதவு திறந்து வைக்குறேன்”
“நைட்டா?”
“எனக்காக..” என்று அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் “சரி வர்றேன்” என்றான்.
சொல்லிவிட்டானே தவிர, எப்படி ஏரியா விட்டு ஏரியா போவது என்று மிகவும் யோசனையாய் இருந்தது. கொரானா பயத்தை விட டிவியில் வரும் அப்டேடை பார்த்தால் வீட்டுனுள் இருந்தால் கூட கொரானா பயமாய்த்தான் இருந்தது. வேறு வழியில்லை. எப்படியாவது போய்த்தான் தீர வேண்டும். என் காதலை அவளுக்கு நிருபிக்க வேறு வழியில்லை.
”கடவுளே இது என்ன கொடுமை. எவனுக்காச்சும் ப்ரோப்போஸ் பண்ண அடுத்த நாள் இப்படி லாக்டவுன்ல பிரிச்சி விட்டிருக்கியா? எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்குது?”  என்று மேலே பார்த்து மனதினுள் கேட்க, அப்போது பார்த்து கதவை திறந்து வந்த அம்மா அவன் மேலே பார்த்துப் பேசி கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து “ஆபீஸு போனாக்கூட இத்தனை வேலை பாக்க மாட்டான். பாவம் புள்ள தனியா பேசிக்குது” என்று தனக்குள் புலம்பிக் கொண்டே போனாள்.
நான்கைந்து நண்பர்களுக்கு போன் செய்து தான் செய்யப் போகும் காரியத்தை சொல்ல, ”,மச்சி டிவில பார்த்த இல்லை. பகல்லேயே ரிஸ்கு.  நீ போறேன்குறது ராத்திரி வேற. தீவிரவாதினு புடுச்சு உள்ள வச்சாக்கூட பரவாயில்ல மச்சி. குவாரண்டைன்னு 21 நாள் உள்ளார வச்சிருவாங்க தேவையா?” என்று பயப்படுத்தி விட, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மனம் தளர்ந்தான்.
நடுவே “கண்டிப்பா இன்னைக்கு ராத்திரி வந்தே ஆகணுமா?” என்று மெசேஜ் அனுப்பினான்.
“எனக்காக இதைக் கூட பண்ண மாட்டியா?“ என்று வாய்ஸ் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள் அழுத குரலில்.
“சே.. பேபி என்னை பயங்கரமா மிஸ் பண்ணுது” என்று ஃபீலான விநோத் அவளுக்காக என்ன ரிஸ்க் வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம் என்று முடிவு செய்து மாலையில் ஜீன்ஸ் பேண்டை எடுத்துப் போட, “வூட்டுல இருக்குறதுக்கு எதுக்குடா ஜீன்சு? என்றாள் அம்மா.
“வெளிய வேளை இருக்குமா? “
“ஊரே கம்முனு டிவி பார்த்துகுனு இருக்கு உனிக்கு மட்டும் என்னா வேலை?’
“வேலை இருக்குமா? ஆபீசுல ஒரு வேலை செய்ய சொல்லிவுட்டுருக்காங்க”
“கண்ணு வேணாம்டா. தம்மு கிம்மு அடிக்கிறதா இருந்தா பாத்துரூமில வச்சி அடிச்சிக்க, நான் கண்டுக்கலை. வேண்டாம்ண்டா கொரானா பிடிச்சிக்கும்’ என்று கண்களில் கண்ணீர் வைக்க, தாயா? பார்க்கவியா? என்று பெரும் குழப்பம் விநோத்திற்கு ஏற்பட்டது. பார்கவி தான் ஜெயித்தாள். அம்மாவை ஏமாற்ற பெர்முடாசை மட்டும் மாட்டிக் கொண்டு “ப்ரெண்ட்சையாவது பார்த்துட்டு வர்றேன்” என்று கிளம்பினான்.
வளசரவாக்கத்திலிருந்து சைதாப்பேட்டை என்பது நல்ல தூரம் தான் என்பது இப்போது வண்டி ஓட்டும் போதுதான் தெரிந்தது. அப்போகலிப்ட் படங்களில் வருவது போல, ஊரே வெறிசோடியிருக்க, ஆங்காங்கே மெயின் ரோட்டில் போலீஸ் இருக்க, ஏரியா தெரிந்தவனாய் இருந்ததால்  சந்து பொந்தையெல்லாம் கடந்து சைதாப்பேட்டையில் நுழைந்து அவள் வீட்டின் அருகில் போனான். ரோட்டில் விளக்கு எரியவில்லை. அது அவனுக்கு மிகவும் வசதியாய் இருந்தது. மெல்ல வண்டியை அவளின் வீட்டிற்கு சிறிது தூரத்தில் நிறுத்திவிட்டு, மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தான். நாய் குரைக்க ஆரம்பித்தது, இருட்டில் லேசான பதட்டத்துடன், அவளின் போனுக்கு அழைத்தான். “ஹே வந்திட்டியா பேபி?” என்று உற்சாக ரகசிய குரலில் கேட்க,
“ஆமா.. கீழத்தான் இருக்கேன்.” என்று என்றான் அவனும் ரகசியமாய்.
“என் வீட்டுக்கு வாசல்ல ஒரு படிக்கட்டு போகும். பர்ஸ்ட் ப்ளோர்தான். அப்படியே மேல வந்திரு” என்று சொல்லி, கட் செய்துவிட, மெல்ல சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி வீட்டை அணுகினான். ஒரே ஒரு முறைதான் வந்திருப்பதால் இரண்டு வீடுகள் அடுத்தடுத்து ஒரே மாதிரி இருப்பதை இன்றுதான் கவனித்தான். சந்தேகம் வந்து மீண்டும் போன் அடிக்க, ரிங்க் போகவேயில்லை. சரி என்று முதல் வீட்டின் மாடியில் மிகவும் பழகியவன் போல விறுவிறுவென ஏறியதில் இரண்டு மாடி ஏறியதை உணராமல் மொட்டை மாடியை அடைந்தான். பார்கவி அமர்ந்திருக்க, மெல்ல பின்னால் போய் அவளை அணைத்தான். அவள் உணர்ந்து திரும்புவதற்குள்  விநோத்தின் முதுகில் பளீரென்று ஒரு அடி விழந்தது. ”அய்யோ ”என்று கத்திக் கொண்டு திரும்பிய வேகத்தில் மொட்டை மாடி லைட் எரிய, உட்கார்ந்திருந்தது வேறு யாரோ என்று உணர்ந்து
“சாரிங்க.. சாரிங்க” என்று கத்தியபடி, தப்பிக்க நினைத்து, பின்னாடி தன் முதுகில் அடித்த பெரியவரின் முகத்தில் போய் முட்டிக் கொள்ள, விநோத்தின் தலை அவரின் மூக்கை வேகமாய் இடித்ததினால், “அய்யோ” என்று அவர் மூக்கை பிடித்து திரும்ப எடுத்துப் பார்க்க, கையெல்லாம் ரத்தம்.  அந்தப் பெண் “அய்யோ டாடி ரத்தம்” என்று கத்த, “சண்டாளி ஆளை வரச் சொல்லி அடிக்க வேற செய்யுறியா?” என்று விநோத்தின் மீதான கோவத்தை அவள் மேல் அடித்துக் காட்டினார். விநோத் பின்னால் யார் வருகிறார்கள் என்று கூட கவனிக்காமல், விறுவிறுவென நான்கு நான்கு படிகளாய் கீழே இறங்கினான்.
 ரோட்டில் சத்தம் கேட்டு ஆட்கள் வீட்டிலிருந்து வெளியே வர, பார்கவி பக்கத்து மாடியிலிருந்து பார்ப்பதை கவனித்தான். சற்றே சந்தோஷமாகி கையாட்டினான். விநோத் தன்னைப் பார்த்ததை கவனித்ததும் சட்டென மாடியிலிருந்து தன் தலையை உள்ளுக்கிழுத்துக் கொண்டாள் பார்கவி.
”அடிப்பாவி நீலாம்பரி” என்று மனதில் திட்டிக் கொண்டான்.  ஆட்கள் பின்னால் துறத்த, அவசரத்தில் வண்டியின் சாவியை பெர்முடாவில் தேட பாக்கெட்டினுள் கை நுழையாமல் மிஸ்ஸாகியது. “ங்கொத்தா.” என்று பதட்டத்தில் சத்தமாய் கத்தினான். மாடியில் அடித்த பெரியவர் “அவனை பிடியுங்கோ. அவனை பிடியுங்கோ” என்று முதல் மாடியில் மூச்சிரைக்க கத்திக் கொண்டே வநது தவறி விழுந்து மாடிப் படியில் உருண்டு கொண்டே பிடிக்கச் சொல்ல, விநோத் கட்டிப் பிடித்தப் பெண் விநோத்தை ஆச்சர்யமாய் பார்த்தாள் ஒரு வழியாய் பெர்முடா அண்டாவிலிருந்து சாவியை எடுத்து வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து, அத்தனை ஸ்பீடில் வண்டியை அவன் திருப்பியதேயில்லை. ரோடெல்லாம் டயர் நாத்தமடிக்க, வண்டியை கிளப்பினான். ஒன்றிரண்டு “டேய்..\பிடி பிடி”குரல்கள் தேய்ந்தது. கொஞ்சம் நிம்மதியாய் வண்டியின் வேகத்தை குறைத்த போது  எதிரில் போலீஸ் வண்டி மறித்தது.
”எங்க தம்பி வெளிய சுத்துறீங்க?”
“மருந்து வாங்க வந்தேன்”
“வீடு எங்க?”
ப்ளோவில் “வளசரவாக்கம்” என்று சொல்ல,  இன்ஸ்பெக்டர் சிரித்தபடி “சரி வண்டிய ஓரம் கட்டு” என்று சொல்ல, அவனைப் போலவே நான்கைந்து பேர் வண்டியும் கையுமாய் நிற்க, “கான்ஸ்டபிள் ஐந்து பேரு ஆயிருச்சு. ஸ்டார்ட் பண்ணுங்க” என்றார்.
கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு பையன் அவனருகில் வந்து ”பார்க்கவி ஆளா? நீங்க?” என்று கேட்க, சந்தோஷமாய் “ஆமா ஜி” என்றான் சந்தோஷத்துடன்.
”பேபி போலீஸ் பிடிச்சிட்டாங்க.” என்று சோக முகம் போட்டு வாட்சப் செய்தான் விநோத்
“அது சரி உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?” என்று ஆச்சர்யமாய் கேட்க, 
“நான் போக வேண்டிய என் ஆளு வீட்டுக்கு நீங்க போய் களேபரமாகினதுல நான் முதல்ல மாட்டினேன். நீங்க இப்ப?” என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டு சொன்னான்.
“ப்ளீஸ்.. ப்ளீஸ் பேபி. செல்லம் இல்லை என்னை மாட்டி விடாத. ப்ளீஸ் எனக்காக இதைக் கூட பண்ண மாட்டியா?” என்று பதில் அனுப்பியிருந்தாள் பார்க்கவி.
“ஊரடங்கில் காரணமில்லாமல் சுற்றித் திரிந்த வாலிபர்களுக்கு நூதன தண்டனை” என்று செய்தி பாலிமர் டிவியில் புட்டேஜ், வாட்சப்பில் பரவ, அதில் விநோத்தும் இன்னும் நான்கு இளைஞர்களும் 100,99,98.. என்று ரிவர்சில் எண்ணிக் கொண்டு தோப்புக்கரணம் போட்டுக் கொண்டிருந்த வீடியோ வாட்சப்பில் ஓடியது.  பார்கவி ப்ரேகப் சிம்பல் அனுப்பியிருந்தாள்.


Post a Comment

No comments: